در اندوه چشمان سیاهم بنگر...
و به یاد داشته باش...
دوست داشتنم را...
.
.
حتی اگر نباشی...
و این دوست داشتن...
آغاز تولدی ست... در چشمم...
تولدی بی پایان... و هر روز از نو...
پس بگذار تا چشمانم را تقدیم دستان سبزت کنم...
تا مبادا از تو گفتن را فراموش کند...
و مبادا بی آیینه ی نگاهت به خواب رود...
.
.
دوستم بدار... بیش از آنچه دوستت دارم...
