چشمانم...
ببارید...
کسی در دور دستها نیست...
چشمانم...
آسان ببارید...
دنیا کوچکتر از دلتنگی توست...
آی...غم ها...
بیایید...
به جنگ می خواهمتان...
به تلخی می خوانمتان...
به سختی می رانمتان...
نا امیدتان می کنم...
تا دیگر قدرت تسخیر قلب رنجوری...
به دستهای آلوده تان نماند...
آی دلخوشی ها...
راهتان را از سر بگیرید...
که اینجا چشمی انتظارتان را نمی کشد...
قلبی برایتان نمی تپد...
آی شانس های لعنتی...
بروید به جهنم...
که اینجا کسی خوشامد نگویدتان...
آی روزگار بی هویت...
خوب نگاه کن...
ببین چگونه به زمینت می زنم...
تسلیم من باش...
که تاب مقاومتت نیست...
در برابر من نه...
در برابر آنچه خدایم می خواهدم...
این آخرین بازی است...
این آخرین لحظه های این سکوت تلخ و اجباری است...
این آخرین نفس های این خستگی است...
آخرین خط و نشان هایت را بکش...
که دیگر نخواهی بود...
زین پس هیچکس را تاب مقاومت در برابرم نباشد...
این آخرین تلاش توست...
افسوس بیهوده است...
تسلیم من باش...
آی زندگی نا پایدار...
افکارم را تاب مقاومتت نیست دیگر...
