هنوز گردش چشمی نبرده از هوشت...
که یاد خویش هم از دل شود فراموشت
تو از سیاهی شب های ما چه غم داری...
که آفتاب دمیده است از بناگوشت
مگر به دامن گل سر نهاده ای شب دوش...
که آید از نفس غنچه بوی آغوشت
رهی اگرچه لب از گفتگو فروبستی...
هزار شکوه سراید نگاه خاموشت!!
شعر از رهی معیری
