و عشق صدای پای فاصله هاست


هر کودکی با این پیام به دنیا می آید... که خداوند هنوز از انسان نا امید نیست


نویسنده : مرضیه صادقی کیا ; ساعت ٧:۱۸ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۳۱ امرداد ۱۳۸٩

پیک اول،

             سکوت هرزه ی این دیواره ها...

             پاگرد گِلی

             صدای جیرجیرک ها

             عجیب مرا درگیر تو میکند!

.

پیک دوم،

             نور لخت مهتابی ها...

             حکایات ١٨+

             تن عریان تو

             سخت بیچاره ات گشته ام!

.

پیک سوم،

             دو گیلاس تا نیمه خورده

             Christian Dior

             همه جا تاریک،استشمام این هوا سنگین است...

.

پیک چهارم،

            نفس نفس زدنت...

            تبخیرِ بدنت

            لبهای کبودت

.

پیک پنجم،

           سرگیجه ی نیم بندِ من

           ترس در مردمک های تیله ای ات

           فرار بر قرار

           خیانت...

.

پیک ششم،

           احساس سبکی می کنم،

           تو سخت با بسترت یکی شدی

           سیگار...

           سیل خون، کام می گیری؟

.

پیک هفتم،

          سیگار را تا فیلتر کشیدم،

          انعکاس،

          سوزش،

          دلم میسوزد...

          حس سبکی دارم...حس پرواز...حس رفتن!

.

پیک آخر،

          را با فرشته های محشور شدنم می زنم!