بنام آنكه شوق زيستنم داد
عاشق شديم و عشق را آموختيم ...
من در گوشه اي از اين جهان پر هياهو ... و تو در گوشه اي ديگر ...
و شايد فاصله مان بيش از چند ثانيه نبود ...
و شايد هم در كنار هم بوديم ... اما ... نمي ديديم ... نمي شنيديم ... درك نمي كرديم ...
شايد هنوز نوپا بوديم و به تكيه گاهي نيازمند بوديم ...
من آن تكيه گاه را نيافتم و ... تو تكيه گاه ديگري شدي ...
من به تنهايي عشق را آموختم ... صداقت را ياد گرفتم ... و به نگاه اعتماد كردم ...
من به تنهايي ايمان آوردم ... و در تنهايي ام خدا را شناختم ... و از او گله كردم ...
تو عاشق ديگري شدي و عشق را تجربه كردي ... صادق بودي ... نگاهت پذيراي نگاههاي عاشقانه او بود ...
تنهايي را درك نمي كردي ... و خدا را در شبهاي راز و نيازتان يافتي ... و او را شكر كردي ...
حالا من عاشقم ... با عشقم صادقم ... و ديگر گول نگاه را نخواهم خورد ...
ديگر در خلوت هاي شبانه ام تنها نيستم ... او با من است ... و تا هنگاميكه با من و همراه من باشد گله اي از او ندارم ...
اما ... تو ... ديگر عاشق نخواهي شد ... نمي تواني صادق باشي چون عاشق ديگري ماندي ... و نگاههاي معصومانه ات تنها مانده اند ...
حالا با تنهايي مانوس شده اي ... و ديگر وجود خدا را در لحظاتت احساس نمي كني ... و بخاطر گذشته از اوگله مندي ...
ديگر دستان سردت ، گرمي نمي خواهد ...
چشمان زيبايت را به انتظار واداشته اي ...
و تن خسته و روح افسرده ات را ياوري نيست ...
شايد گمان مي كني ... او مي آيد ... !!!
عزيز دل دريا ...
بدان هنگامي كه دستانت اسير سردي بادها مي شوند ... دستان گرمي در انتظار يك اشاره از سوي توست ...
و هنگامي كه چشمان خمارت ( ! ) در انتظار لبخندي گرم و دلنشين اندوهگين است ... چشمهايي نه چندان زيبا بي قرار نگاهت است ...
بدان وقتي بدنت خسته است ... لبهايي هستند كه با بوسه آتش گرمي را در وجودت شعله ور گردانند ... و
بدان هنوز فرصت براي عاشق شدن هست ...
هنوز هستند كساني كه اسير نگاهت شوند ... ديوانه چشمانت ... و شايد محتاج دستانت و نوازش آنها ... و يا ...
آغوش گرم و مهربانت ... !!!
من نگويم كه به درد دل من گوش كنيد بهتر آنست كه ايـــــن قصه فراموش كنيد
عاشقـــــان را بــــگذاريد بنالند همه مصلحت نيست كه اين زمزمه خاموش كنيد ( !!!!!!!! )
نديدی لحظه ای چشم ترم را ...
شب تنهايی رنج آورم را ..
دلم عاشق ولی مويم سپيد است ...
ببين آتش ... مبين خاکسترم را !!!
به تو انديشيدن را ...
عادتی ساخته ام به تنهايی خويش ... !!
آنجا که چشمان مشتاقی برای انسان اشک می ريزد ...
زندگی به رنج کشيدنش می ارزد ... !!
